Ronde 3 in klasse 4I van de KNSB-competitie bracht ons weer eens naar Tilburg, net als ronde 1. We zitten dit jaar in een mooie poule; de laatste jaren zaten we in de linksonder-driehoek van Rotterdam tot Tilburg tot Zeeland. Dit jaar zitten we in de hoek rechtsonder Maastricht – Venlo – Tilburg. En omdat ik in de buurt van Nijmegen woon, scheelt me dat in een heel seizoen samen ongeveer een dag rijden. De verste wedstrijd die we hebben, is helemaal in Zundert. Daar moeten we helaas dan wel meerdere keren naartoe, maar een hele verbetering is het wel! Toch het bewijs dat je met jaren klachten indienen bij de bond uiteindelijk toch je zin krijgt…
De teams in de poule zijn behoorlijk gelijk verdeeld met een gemiddelde rating van ongeveer 1900. Omdat wij met onze standaardopstelling uitkomen op 1910, verwachten we een seizoen zonder pieken of dalen. Het team van Kempen Combinatie is duidelijk favoriet met een rating rond de 2000, maar die maken het mogelijk spannend omdat ze tot nu toe in 67% van de gevallen met 7 spelers zijn komen opdagen.
Gedoodverfde degradatiekandidaat is De Drie Torens, de tweede club van Mitchell, met een gemiddelde rating rond de 1800. Dat betekent in de praktijk dat ze elke wedstrijd kansloos zijn; een verrassing kan op elk bord gebeuren, maar zo’n groot verschil laat zich uiteindelijk altijd uitbetalen over 8 borden en daarom gaan zij met 0 punten dik onderaan eindigen. Hoewel.. Ze hebben in ronde 1 toch al 2 matchpunten verzameld met een klinkende 6-2 overwinning tegen… Zucht. Juist…
Gelukkig hebben we in de vorige ronde Eindhoven op de broek gegeven met 5-3, waardoor we voorafgaand aan ronde 3 met de helft van de haalbare punten in de middenmoot staan. Tegenstander voor deze ronde is King 2, één van de 3(!) Tilburgse teams in de klasse. King is een grote club en blijkbaar laten ze dat graag merken, want in de eerste 2 rondes hebben ze al 14 verschillende spelers opgesteld. Dat maakt het voor de voorbereidingsfanaten natuurlijk onmogelijk om alvast een specifiek zijvariantje op te zoeken. En toen de opstellingen werden gedeeld, bleek dat die groep van 14 nog niet groot genoeg was; er waren 2 spelers voor het eerst bij. Beetje jammer dat dat met Robin Verhoeven en Erik-Jan Colijn meteen 4044 ratingpunten betekende, waarmee ze gemiddeld respectievelijk 100 en 50 ratingpunten meer meenamen dan in de vorige rondes en in deze opstelling serieus mee kunnen doen om de titel.
Het doel voor ons was deze ronde duidelijk: de wedstrijd winnen waarmee we met 4 matchpunten al zo goed als veilig zijn en door onze zeperd in ronde 1 een lekker anoniem seizoen kunnen draaien in de middenmoot. Daar gaan we!
De opening ging eigenlijk wel lekker. Na pakweg een uur stond er niemand echt slechter. Luuk stond alvast een pionnetje voor – hopen dat hij die vast kan houden. Richard draaide de standaard volgorde om door eerst een koningsaanval te starten en pas daarna op zet 15 tegengesteld te rokeren. Dat legde hem geen windeieren, want hij sneed door verdediging van Maarten Werkhoven heen. Toen die laatste in een duidelijk slechtere stelling een stuk wegblunderde, was het meteen gedaan. 0-1.
Niet snel daarna was Mitchell klaar. Hij haalde op bord 1 remise tegen oude bekende Frank Lambregts. Toen Leo vroeg of remise wel mocht van de teamleider, was het antwoord: “het was zetherhaling of een dame verliezen, dus ik denk dat het wel mocht.” Dit gebeurde al op het eind van de opening / begin middenspel, dus zou zomaar een theoretisch valletje kunnen zijn. ½-1½.
Luuk verstevigde de voorsprong door de Slag om Dongen te winnen. Al vroeg veroverde hij een pionnetje, waar de stelling al snel om ging draaien. Als Erik van Dongen de zwakke pion wist te veroveren, was remise waarschijnlijk. Gelukkig lukte dat niet; Luuk hield de pion die naarmate het spel vorderde steeds sterker werd en uiteindelijk de overwinning bracht. ½-2½.
Daarna was ik zelf aan de beurt. Tegen eveneens oude bekende Erik Jan Colijn kwam ik erg gelijkwaardig uit de opening. Na de partij bleek dat we op hetzelfde moment overwogen om remise aan te bieden, maar deden dat beiden niet. Wat die beslissing makkelijker maakte, was dat ik precies op die zet blunderde. E-J kon een aanval krijgen en in de analyse moesten we ons best doen om die níét te laten doorslaan, maar in de partij lukte het hem toch om de aanval om zeep te helpen. Ik kwam eruit met een pionnetje bonus en kon die eenvoudig naar de overkant te brengen. ½-3½.
Drieënhalf, dan ben je er bijna. Met nog 4 mensen aan het spelen, moet er wel een halfje of een heel punt te halen zijn. Dat zou nog niet makkelijk blijken, want iedereen stond slechter.
En bij Leo duurde dat het kortst. Maar die stond dan ook wel een kwaliteit en 2 pionnen achter. In de opening kreeg hij alle ruimte van zijn tegenstander om een aanval op te bouwen, maar liep daarmee in het mes van de rustig counterende Stefan Hess. Hoe dat materiaal er precies af vloog, heb ik niet gezien, ook al zat ik er de hele tijd naast. Maar het deed in ieder geval pijn aan mijn ogen en het ego van Leo. 1½-3½.
Vervolgens kwam Thijs de kroeg in afdruipen. Vanuit de opening had hij wat ruimtevoordeel, maar het bleek erg ingewikkeld. Er volgde een remiseaanbod wat door Robin Verhoeven werd afgeslagen – waarschijnlijk omdat we op dat moment voor stonden. Op dat moment leek de stelling me gelijk en het remise-aanbod dus niet gek, maar later kantelde de wedstrijd toch nog. 2½-3½.
En ook Jorrit kon het tij niet keren op bord 2. Hij kwam iets beter uit de opening met een pionnenmeerderheid op de damevleugel die gevaar kon stichten. Voor de kansen echt gingen keren, zat ik al te analyseren. Volgens Leo kostte het Jorrit overbodige tempi door zijn dame 3x het bord rond te sturen. In de analysezaal waren een paar 2300+-King-1’ers nog zo vriendelijk om ook uit te leggen hoe het wel had gemoeten. En ook wij hadden het graag nog even ingewreven, maar Jorrit ging niet mee uit Chinezen. Vast uit angst voor de reacties van zijn teamgenoten. 3½-3½.
Toen kwam het aan op Glenn die al een uur een eindspel met een pion minder probeerde te keepen. Er stonden nog wat torens op het bord en dat maakt het altijd erg ingewikkeld, maar Glenn kon het toch niet keepen tegen Joost Stapelbroek. 4½-3½.
Een erg pijnlijke nederlaag dus. Op papier had King een sterk team meegebracht en is 4½-3½ niet raar, maar vanwege het scoreverloop konden we de matchpunten al ruiken. Voor de stand was dit een pijnlijke dag, we staan nu bijna onderaan. Maar het staat allemaal dicht bij elkaar; met vandaag 1 bordpunt extra zouden we 3e hebben gestaan in plaats van 9e.
Hadden we dat puntje van Jorrit toch goed kunnen gebruiken.

Slag om Dongen gewonnen, maar de oorlog verloren