We hebben ons gehandhaafd in de vierde klasse!
Eigenlijk is het gek dat dat in de laatste ronde zo gevierd moest worden, maar na een seizoen waarin veel dubbeltjes de verkeerde kant opvielen, was het toch echt nodig. We gingen de laatste ronde in als nummer 9 van de 10 in onze poule. We konden niet meer worden ingehaald door de nummer 10, maar ook de slechtste helft van alle landelijke nummers 9 zou degraderen. Bij een overwinning zouden we zeker veilig zijn. Bij 4-4 moesten we hoopvol de resultaten uit andere poules afwachten. Bij een (lichte) nederlaag zouden we ook die resultaten moeten afwachten, maar dan tegen beter weten in. Gelukkig wisten we net als in de vorige ronde te winnen, waardoor we met een fenomenale eindsprint onszelf uit de klauwen van het degradatiespook hebben gehouden.
Dat gebeurde ditmaal tegen De Pion Roosendaal, een team wat we elk jaar wel tegenkomen zolang we al in de Vierde Klasse spelen. In dit team spelen bekende schakers zoals Ivo Kok, vroeger in de jeugd al een maatje te groot en nu nog steeds, Ad Bruijns, die in die tijd jarenlang jeugdleider van Brabant was. Ofja, in die tijd was je nog niet zo bezig met functies en leiders, maar hij was in ieder geval altijd aanwezig. Ook Eric van Loon, mijn vaste Pion-tegenstander, was er weer bij. De andere spelers van De Pion zijn ook bekend genoeg in het Brabantse, maar daar kan ik zelf wat minder over vertellen.
De opstelling was erop aangepast. Op bord 1 en 2 zaten Johan en Luuk om de twee 2100-spelers van De Pion op te vangen. Op de onderste 2 borden hadden we minstens 100 punten per bord meer, dus daar zouden Richard en Roel de punten binnen halen. Dan zou het 2-2 staan en moet het motorblok van 3 t/m 6 minimaal 50% scoren, met alle vier een ienieminie ratingplusje. Om de kans op succes te vergroten, verzon Jorrit een smoes om zelf niet te hoeven spelen, waardoor Mitchell, Thijs, Jeroen en Leo het motorblok vormden.
Zodra de opstellingen bekend waren, bleek De Pion een 2100-speler te hebben geruild voor een 1900. Ze hadden ook een tweede invaller bij, maar dat scheelde qua rating niet zo veel. In principe zou dat goed nieuws voor ons moeten zijn, ware het niet dat de twee invallers samen brutaal 1½ punt scoorden.
De tactiek die we hadden bedacht, werkte een uur of 2 goed, maar werd daarna bruut verstoord door Johan. Hij was prima uit de opening gekomen en kreeg al vroeg een remise-aanbod van Ivo Kok. Na overleg met de teamleider nam hij dat aan, waardoor het plan om Johan op bord 1 te offeren niet helemaal door ging. ½/½. Dit resultaat had ook een nadeel, namelijk dat Johan al vroeg aan de bar zat. Toen het uren later tijd was om naar het gereserveerde restaurant te gaan, moest Johan afhaken. Hij fietste liever in een rechte streep naar huis. Hoewel gezien de kleine oogjes van Johan op dat moment, vermoed ik dat het niet zo’n heel rechte streep geweest zal zijn..
Johan sluit daarmee een prima seizoen af. Hij heeft 6 van de 9 matches gespeeld en deed dat vaak op een hoog bord. Zijn 4 behaalde remises lijken dan niet zo heel indrukwekkend, maar gezien zijn tegenstanders is dat een prima prestatie.
Kort daarna was mijn partij gedaan. Ik kwam prima uit de opening en had een pionnetje geofferd voor langdurige compensatie. Na een paar onnauwkeurige zetten kwam Ton van der Werf echter steeds actiever te staan. In een te snelle poging om de pion daarna terug te veroveren, viel er pardoes een paard. Om het team niet in de steek te laten speelde ik nog een paar zetten door, maar er was echt 0 compensatie. ½-1½. Jeroen heeft niet zo’n goed seizoen achter de rug, maar daar kom ik zo nog wel even op terug…
Richard was als derde klaar. Hoewel ik dacht dat hij initieel prima uit de opening kwam, was het later behoorlijk penibel geworden. Hij stond een volledige pion achter tegen Ad Bruijns, die ook nog eens het initiatief had. En het plan was natuurlijk dat Richard een vol punt zou halen. Richard kon echter een actieve verdediging vinden en zette daarmee de stelling op slot. Na overleg met de teamleider (“Mag ik voor remise gaan?” “Jij in jouw stelling wel.”) besloten beide spelers met remise genoegen te nemen. 1-2. Voor het team betekende dit in ieder geval dat we 1 van de 2 penibele partijen hadden overleefd. Luuk stond nu nog slecht, maar Mitchell en Leo goed.
Van Richard dacht ik dat hij een super seizoen gespeeld had. Blijkbaar heb ik wel die 3 partijen onthouden die hij op rij won, maar niet die partijen die ervoor zorgen dat hij op 50% is uitgekomen. Met een TPR van 1911 en een rating van 1913, blijkt het een oké seizoen.
De stand werd recht getrokken door Mitchell. Al vanaf de opening stond het bord in brand. De toren van Mitch verdween rond zet 8 van het bord. Het bleek theorie die Mitch aardig kende en René van den Broek helemaal niet. Toch wist die tweede goed te verdedigen, ofja te tegenaanvallen. Volgens beide spelers draaide Mitchell 2 zetten om en kon Van Den Broek het beslissen, maar ook hij zag het niet. Na een behoorlijke wandeling van beide koningen zakte de zwarte van De Pion als eerste neer, never to return again. 2-2.
De één na spectaculairste partij van de dag was die tussen Don Leo en Eric van Loon. Zie het partijverslag in het separate artikel. Laten we zeggen dat Leo zijn moordlustige ambities al snel op tafel legde en na wat tegenstribbelen moest Eric daar dan op ingaan. Ook in deze partij zat blijkbaar nog een tactische fout die beide spelers gemist hadden. Hoe het ook zij, de mat die op het bord kwam, was prachtig en het behaalde punt hard nodig. 3-2!
Het beloofde een spannend slot te worden. Luuk was aan het keepen, terwijl Thijs en Roel nog gelijk stonden. Totdat de tegenstander van Roel, Thijs van Tilborg, mis vatte en direct een toren of een dame verloor. Hoewel ik de borden scherp in de gaten hield, ging dit zo snel dat ik niet precies weet wat hier gebeurde, behalve dat het ging om een blunder. Zonde voor Thijs, erg goed voor ons! Als er niet geblunderd was, was de stelling onduidelijk geweest. Maar nu was handhaving ineens dichtbij! 4-2!
Met 50% uit 5 wedstrijden kan ook Roel terugkijken op een netjes seizoen. Laten we hopen dat zijn jonge kinderen hem volgend jaar toestaan om iets vaker te spelen en dan ook nog wat fitter te verschijnen. Dan kan het alleen nog beter worden!
De 4-2 was het directe signaal voor Thijs om remise aan te bieden. Hij was gelijkwaardig uit de opening gekomen tegen Marcel Huijser en kreeg al eerder een remise aanbod. Hij mocht zelf bepalen wat hij daar mee deed en besloot door te spelen, omdat we er op dat moment nog niet zo goed voor stonden. Hij zakte richting tijdnood en daar kwam zijn ware aard weer boven. Hij wist een gaatje te vinden in de witte stelling en stond zo goed als gewonnen. Het was echter nog niet helemaal voorbij en Thijs wilde zeker 100% zeker de teamoverwinning binnenhalen. Wat een teamspeler! 4½-2½.
Thijs heeft wederom een goed seizoen gespeeld. Hij heeft bijna alle wedstrijden mee gedaan en daar 4 punten uit gehaald. Die kwamen vaak op momenten dat het hard nodig was en waren meestal op hoge borden. Thijs was daarmee een van de drijvende krachten achter de handhaving van dit jaar.
Als laatste zat Luuk nog te zwoegen. Op bord 2 kreeg hij dan wel geen 2100 tegen, maar Carlo Rens is toch ook geen prutser. Toch kwam Luuk erg goed uit de opening en leek hij een punt te kunnen gaan oprapen. Helaas koos hij het verkeerde plan, werd zijn dame ingesloten en moest hij een kwaliteit geven. Vanaf toen was hij aan het verdedigen en hoewel hij dat geconcentreerd deed, was het niet genoeg. 4½-3½. Maar op dat moment maakte dat echt geen bal meer uit.
Luuk heeft met 3 uit 7 een TPR die gelijk is aan zijn rating. Ook hij heeft dus een gewoon goed seizoen achter de rug.
Zo zit het seizoen erop. En hoewel we als team geen aparte prijsuitreiking hebben, zijn er wel een paar opvallende statistieken.
Laten we beginnen met de trofee voor de grootste loser van het seizoen. Dit onderdeel van het verslag heet ook wel: “wie graag uitdeelt, moet ook kunnen incasseren.” Het was dit seizoen erg spannend, waarbij vooral Jeroen en Jorrit deze trofee wilden veroveren. Jeroen heeft uit 8 partijen een schamele 2,5 punt gehaald. Hij was vaak net niet scherp genoeg om voordeel te behalen en is zelfs in die paar partijen meestal nog door het oog van de naald gekropen.
Ook Jorrit heeft een slecht jaar achter de rug. Hoewel hij intern uitstekend speelt, wilde het extern dit jaar niet vallen. Uit 8 wedstrijden heeft hij een halfje meer dan Jeroen, maar dat was dankzij een last-minute sterfgeval bij (familie van) zijn tegenstander in Sas van Gent, waardoor deze niet kwam opdagen. Het bleek het einde van zijn reeks van 4 nullen en hierna wist hij met 2 uit 3 toch nog prima te eindigen.
Het was voor de jury erg moeilijk om uit deze 2 kandidaten een verliezer aan te wijzen, maar de doorslag gaf de kleurverdeling. Waar Jorrit 6x met zwart veroordeeld was tot het keepen van zijn stelling, moest Jeroen met liefst 6x wit dit seizoen toch echt de punten binnentrekken. Hoewel het team handhaving heeft bewerkstelligd, moet de wedstrijdleiding nog beslissen of deze handhaving ook voor Jeroen geldt. Waren we niet bezig met een vierde team?
Funny fact: de speler met de hoogste TPR is Glenn Jacobs! In rond 1 heeft hij een Zeeuw met een rating van 1961 van het bord getild en zijn TPR in Het Tweede is dit seizoen liefst 2361! Vanaf nu mogen we hem FM Glenn noemen.
Funny fact 2: Hoewel Herman slechts 1 partij heeft meegedaan en die ook nog eens heeft verloren, was dat tegen zo’n sterke tegenstander dat zijn TPR 1711 is. Heb je ooit zo’n hoge rating gehad, Herman?
De topscorer van dit jaar is niet Leo. Wel heeft Leo met 4 uit 6 een hele goede score neergezet en hele mooie partijen gespeeld. Zijn grootste overwinning was echter zijn hartoperatie die hem dit seizoen behoorlijk veel energie en een aantal partijen heeft gekost. Leo speelde voor het eerst in jaren weer voor De Raadsheer en heeft dat uitstekend gedaan.
Maar de absolute uitblinker van Het Tweede was toch echt Mitchell Mathijssen. Hij heeft als enige alle 9 wedstrijden meegedaan. Hij begon het seizoen met één van de hoogste ratings en heeft vaak aan hoge borden gespeeld. Daar haalde hij alsnog liefst 6 uit 9, oftewel in zijn eentje 1,5 matchpunt. Met een TPR van 2093 laat hij zien dat alle trainingsarbeid zijn vruchten afwerpt. Of misschien dat je bij De Drie Torens in Tilburg pas echt leert schaken. Bedankt dat je ons er dit seizoen doorheen hebt gesleept, Mitch. Hopelijk spelen we volgend jaar nog in hetzelfde team…
Daarmee sluiten we een seizoen af dat onverwacht behoorlijk billenknijpen werd. En dat terwijl we vorig jaar met grotendeels hetzelfde team nog tot de laatste rondes om promotie mee deden. Laten we hopen dat onze gezondheid en beschikbaarheid volgend jaar iets stabieler zijn. We hebben veel sterke, gelijkwaardige spelers, maar hebben dit seizoen ook veel invallers nodig gehad. We gaan in de zomer lekker door met trainen en komen volgens seizoen tot de tanden toe gewapend terug. Ik ben benieuwd hoeveel spelers we eind volgend jaar hebben wiens rating met een 2-tje begint. Zeker 3 spelers hikken daar tegenaan. Laten we hopen op een goed seizoen met een paar goed vallende dubbeltjes. En wie weet, heel misschien, kan het dan wederom heel spannend gaan worden, maar dan met Het Tweede aan de bovenkant van de poule!
Foto van Het Eerste en Het Tweede in Het Restaurant. Johan lag tijdens het nemen van de foto in de sloot.
Lees verder ...
