We hebben ons gehandhaafd in de vierde klasse!

Eigenlijk is het gek dat dat in de laatste ronde zo gevierd moest worden, maar na een seizoen waarin veel dubbeltjes de verkeerde kant opvielen, was het toch echt nodig. We gingen de laatste ronde in als nummer 9 van de 10 in onze poule. We konden niet meer worden ingehaald door de nummer 10, maar ook de slechtste helft van alle landelijke nummers 9 zou degraderen. Bij een overwinning zouden we zeker veilig zijn. Bij 4-4 moesten we hoopvol de resultaten uit andere poules afwachten. Bij een (lichte) nederlaag zouden we ook die resultaten moeten afwachten, maar dan tegen beter weten in. Gelukkig wisten we net als in de vorige ronde te winnen, waardoor we met een fenomenale eindsprint onszelf uit de klauwen van het degradatiespook hebben gehouden.

Co de Rood is niet de naam van de wedstrijdleider van Waalwijk, noch de man naar wie het sportcomplex in Sprang Capelle is vernoemd. Nee, code rood is de staat van De Raadsheer 2 na de wedstrijd tegen Waalwijk. We staan nu één na laatste met een schamele 2 matchpunten. Het aantal bordpunten is met 22 dan wel weer aardig. We verliezen dan wel vaak, maar in ieder geval meestal met 3 of 3,5 bordpunt. Hoewel dat een schrale troost is als je degradeert.

Het is tot nu toe een moeizaam jaar. Onze helden spelen vaak goed, verzorgd en aanvallend met kans op meer. Toch zit er elke wedstrijd wel iets tegen waardoor er weinig punten binnenkomen en het vechten is tegen degradatie.  Zonde, want er staat een goede selectie die moet kunnen doorgroeien ten opzichte van voorgaande jaren. Dit weekend moest het dan gebeuren; de club uit Rotterdam had 7 punten meer: de uitgelezen mogelijkheid om bij een overwinning wat lucht te krijgen in de strijd om handhaving.

Daags voordat ik mijn tweede rit in een maand tijd richting het verre Zeeuws-Vlaanderen startte om voor Het Tweede van De Raadsheer te spelen, kreeg ik een brief in de bus van de Belgische politie in verband met mijn vorige rit. Ze wilden graag nog €60 van me zien. Volledig onterecht, natuurlijk. Op een druk punt wilde ik extra snel weg zijn, zodat ik niet in een file zou veranderen en daarmee de plaatselijke bevolking zou ergeren. Probeer je ook eens een keer sociaal te zijn, zeg.. Maar goed, het blijven Belgen, natuurlijk.

Aan het eind van de match keek ik tegelijk met Jorrit beteuterd naar het scoreformulier: 2-6. Onze conclusie was hetzelfde: dat kon slechter. En bedroevend dat dat de conclusie was. Enigszins ingecalculeerd was het wel. Tegenstander BSV uit Bergen op Zoom heeft een extreem sterk team voor de vierde klasse. De tactiek voor vandaag? De eerste 3 borden offeren om onderin zoveel mogelijk bordpunten te halen; die kunnen belangrijk zijn in de strijd tegen degradatie. Het gevolg was dat we in een best logische opstelling zaten, maar dan ondersteboven.

Eindelijk kon ik eens met het team meedoen dit seizoen. De eerste ronde had ik vakantie en de tweede ronde speelde ik vooruit op een donderdagavond, toch niet helemaal het echte werk. Maar nu was ik er voor het eerst op zaterdag bij. En dat werd tijd ook, want de eerste 2 rondes waren bedroevend geweest. In de tweede ronde verloren we van ZSC, waarbij we vooral op de onderste borden wat hebben laten liggen.