Co de Rood is niet de naam van de wedstrijdleider van Waalwijk, noch de man naar wie het sportcomplex in Sprang Capelle is vernoemd. Nee, code rood is de staat van De Raadsheer 2 na de wedstrijd tegen Waalwijk. We staan nu één na laatste met een schamele 2 matchpunten. Het aantal bordpunten is met 22 dan wel weer aardig. We verliezen dan wel vaak, maar in ieder geval meestal met 3 of 3,5 bordpunt. Hoewel dat een schrale troost is als je degradeert.

Over degradatie gesproken: de nummer laatst per poule degradeert en de X aantal slechtste nummers 9 ook. Van de 9 nummers 9 in de 4^e klasse staan we nu gedeeld 7^e. Slechts 1 team presteert het om evenveel matchpunten, maar een half bordpunt minder te halen dan wij. Naar verwachting zijn er 3 extra matchpunten nodig om veilig te zijn. 2 is misschien ook voldoende, maar wordt billenknijpen. Lukt het niet om onze score uit de afgelopen 7 rondes in de laatste 2 rondes te verdubbelen, kunnen we sowieso na zo’n 15 jaar afscheid nemen van deze klasse.

Ook in Waalwijk konden we de ban weer eens niet breken. Aan de locatie lag het nochtans niet. We speelden in een vergaderzaal op de eerste verdieping van een groot sportcomplex met sporthal. Het scherm bij de ingang gaf van 8 sportteams aan in welke kleedkamer ze zaten. De Raadsheer 2 stond hier niet tussen, dus we moesten zoeken waar we heen moesten. Dat was misschien maar goed ook, want deze 8 teams hadden nog iets gemeen: ze waren in geen velden of wegen te bekennen op deze zaterdag. Behalve 2 beheerders en 8 andere schakers, hebben we in dit enorme gebouw de hele dag niemand gezien. Dat maakte het natuurlijk wel lekker rustig. En het entertainment was ook geregeld, want elk moment dat onze partijen weer eens niet om aan te gluren waren, konden we de verrichtingen volgen van FC Bal-op-Dak 7 tegen SV Niet der neffe mar d’r Over 4. Even bedroevend als grappig waren daar meer hoogstandjes te zien dan bij onze partijen.

Het team van Waalwijk is 1 van de vele teams in de poule met een vergelijkbare gemiddelde rating. Wel hebben ze een plus op de bovenste borden en hebben wij wat meer ratingpunten op de lagere borden. Meestal is aan onze opstelling echter toch geen touw vast te knopen, dus is het altijd maar afwachten welke tegenstander je krijgt.

Op bord 8 werd dat het duel der teamleiders tussen Jorrit en Hans Sinnige. Jorrit was eindelijk van de 0 af en had zin om zijn tegenstander op te eten. Deze koos echter een erg voorzichtige variant en daar was geen doorkomen aan. Ze waren als eerste klaar en deelden de punten. ½-½.

Een seconde daarna kwam Johan naar Jorrit toe: Sander van Dijk had remise aangeboden. De teamleider kon nu natuurlijk niet meer beweren dat dat niet aangenomen mocht worden. Qua stelling was dat trouwens normaal. Johan vond zichzelf een tikkie beter staan, ik vond van niet. En als last-minute invaller voor de niet geheel fitte Leo is het toch een halfje tegen een iets hoger gerate tegenstander. 1-1.

De eerste klap viel daarna te verwerken op bord 3, waar Richard toch wel goed stond. Met tegengestelde rokades schatte Richard goed in dat zijn aanval sneller was dan dat Stan Heijmans gebruik kon maken van de open g-lijn voor Richards koning. Naar eigen zeggen miste Pijl eerst de kans op een winnende combinatie en blunderde 20 zetten later een stuk weg. 1-2. En dit was de enige partij waar wij duidelijk comfortabeler stonden…

Zelf werd ik vanuit de opening compleet opgerold door Wilbert Schreurs. Ik had niet eens het idee dat ik slecht speelde (Stockfish vindt van wel), maar kwam er niet aan te pas. Tot mijn geluk ging Wilbert voor een combinatie waarmee hij zichzelf in de kreukels zette. (Toegegeven, ook ik dacht een paar minuten lang dat ik mijn paard moest geven om mat te voorkomen.) Ik kreeg wat tijd om druk op de zwarte koning ontwikkelen, waarna Wilbert een zetherhaling moest afdwingen. 1½-2½.

Vlak daarna deed Luuk slechte zaken met wit tegen de op papier iets mindere Joost Duquesnoy. Lange tijd leek er niet zoveel aan de hand, maar het moet voor Luuk toch ergens mis zijn gegaan. Ik kon niet volgen hoe dat gebeurde, want ik was bezig mijn zetten te herhalen. 1½-3½.

Ook Roel had een slechte middag. Nauwelijks bekomen van zijn korte jonge-vader-nacht, kwam hij 10 minuten te laat binnen en hij zal zich vaak hebben afgevraagd wat hij in hemelsnaam in Waalwijk kwam doen. Nico Pol kwam een pion voor die zowel zwak (makkelijk aan te vallen) als sterk (erg hinderlijk) was. Hoe langer het duurde, hoe minder zwak en hoe sterker die pion werd, totdat Roel de handdoek in de ring moest gooien en snel huiswaarts reed. 1½-4½.

Als één na laatste was Thijs klaar. Thijs had in de eerdere 6 rondes 5 remises gehaald en nu werd het verrassend genoeg.. remise. Volgens de engine had hij her en der wat kansjes op voordeel, maar Thijs vertelde niet dat dat voor Feike Liefrink waarschijnlijk niet anders was. 2-5.

Als laatste was Mitchell een stelling met een pion minder aan het keepen tegen Ad Kroot. Nadat Thijs klaar was hadden we even oogcontact en zei ik dat het nu 2-5 was, dus dat 3-5 toch wel fijn zou zijn. Jorrit vulde aan dat Mitch nog maar moest proberen om er 5-5 van te maken. Dat lukte allebei helaas niet, maar een halfje sleepte onze Tilbo er nog wel uit. 2½-5½.

Het werd een Wolluk-over. De deplorabele staat van het team heb ik in het begin van dit artikel al beschreven. Over 3 weken spelen we tegen het Paardje, het enige team dat nog onder ons staat. 2 matchpunten zijn een must in de strijd tegen degradatie. Veel zin heb ik er nog niet in.