Het is tot nu toe een moeizaam jaar. Onze helden spelen vaak goed, verzorgd en aanvallend met kans op meer. Toch zit er elke wedstrijd wel iets tegen waardoor er weinig punten binnenkomen en het vechten is tegen degradatie.  Zonde, want er staat een goede selectie die moet kunnen doorgroeien ten opzichte van voorgaande jaren. Dit weekend moest het dan gebeuren; de club uit Rotterdam had 7 punten meer: de uitgelezen mogelijkheid om bij een overwinning wat lucht te krijgen in de strijd om handhaving.

Daags voordat ik mijn tweede rit in een maand tijd richting het verre Zeeuws-Vlaanderen startte om voor Het Tweede van De Raadsheer te spelen, kreeg ik een brief in de bus van de Belgische politie in verband met mijn vorige rit. Ze wilden graag nog €60 van me zien. Volledig onterecht, natuurlijk. Op een druk punt wilde ik extra snel weg zijn, zodat ik niet in een file zou veranderen en daarmee de plaatselijke bevolking zou ergeren. Probeer je ook eens een keer sociaal te zijn, zeg.. Maar goed, het blijven Belgen, natuurlijk.

Aan het eind van de match keek ik tegelijk met Jorrit beteuterd naar het scoreformulier: 2-6. Onze conclusie was hetzelfde: dat kon slechter. En bedroevend dat dat de conclusie was. Enigszins ingecalculeerd was het wel. Tegenstander BSV uit Bergen op Zoom heeft een extreem sterk team voor de vierde klasse. De tactiek voor vandaag? De eerste 3 borden offeren om onderin zoveel mogelijk bordpunten te halen; die kunnen belangrijk zijn in de strijd tegen degradatie. Het gevolg was dat we in een best logische opstelling zaten, maar dan ondersteboven.

Eindelijk kon ik eens met het team meedoen dit seizoen. De eerste ronde had ik vakantie en de tweede ronde speelde ik vooruit op een donderdagavond, toch niet helemaal het echte werk. Maar nu was ik er voor het eerst op zaterdag bij. En dat werd tijd ook, want de eerste 2 rondes waren bedroevend geweest. In de tweede ronde verloren we van ZSC, waarbij we vooral op de onderste borden wat hebben laten liggen.

Vorige keer sloot ik mijn verslag af met de opmerking dat er nog 2 wedstrijden te spelen waren. Als we ze allebei zouden winnen, zouden we kampioen zijn. Maar we moesten nog wel tegen de sterkste teams, dus dat het zeer onwaarschijnlijk was, hadden we al wel voorspeld. Maar dat we na de eerste van de 2 wedstrijden Veilig Thuis moesten bellen omdat we door Stukkenjagers volledig zouden worden afgetuigd, dat hadden we dan ook weer niet verwacht. Dit betekent dat we de spelers van Goes mogen feliciteren met hun kampioenschap, en in de laatste ronde in mei kunnen we ze de felicitaties in persoon gaan uitdelen.

Na een pauze van liefst 2,5 maanden hervatte De Raadsheer 1 wederom de externe competitie. Deze pauze duurde zo lang, omdat alle vierde klasses dit jaar 9 teams hebben en ze derhalve alle een ronde vrij zijn. Onze vrije ronde was in december en daarom was onze laatst gespeelde ronde op 23 november, ruim 75 dagen voor de volgende ronde. Of deze pauze een voor- of een nadeel was, zou nog moeten blijken. Zeker, we hebben wat Tatanen die in de tussentijd de flow hebben volgehouden en zelfs een heel behoorlijk toernooi hebben gespeeld. Maar misschien waren er ook wel wat spelers die na al die tijd toch moeite hadden om hun toren van hun loper te onderscheiden.

In ronde 4 mochten we aantreden tegen De Baronie 2 uit Breda. Baronie ken ik als een club die al sinds jaar en dag een veel te klein ledenbestand heeft voor de stad waarin ze spelen. De club was altijd slechts iets groter dan De Raadsheer en als jong menneke uit de omgeving ging je natuurlijk niet naar Baronie, maar ging je spelen bij De Raadsheer. Het was altijd een oubollige club zonder jeugdafdeling die er zelfs zonder concurrerende Bredase verenigingen niet in slaagde veel schakers te binden. Zo wees ik in mijn verslag uit 2020 op niet-zo-subtiele wijze op de humor van hun toenmalige locatie, een bejaardentehuis, met de status van de club. Iets wat menig Baron trouwens met beduidend minder plezier las dan dat ik het zelf schreef.