De messen waren geslepen, de strijdbijl was opgegraven en het spek stond klaar om vast te binden aan de kat. De laatste strohalm stond op het punt om buiten bereik te geraken, dus dit was de laatste kans om de koe bij de horens te vatten. Zoals ik in mijn laatste verslag schreef, was het code rood en MOEST er geworden worden van de huidige nummer laatst, ’t Paardje. Ook deze club is in ernstige handhavingsnood en zou zeker met de sterkst mogelijke opstelling komen aantreden in Zundert. Zouden ze als een heus Paard van Troje tekeergaan en het lot van De Raadsheer bezegelen, of zouden ze als een kudde tamme pony’s terugkeren naar het Wilde Noorden: Made?

Het ging zelfs zo ver dat de vijand al maanden geleden enkele pionnen vooruit had gestuurd om onder het mom van de Raadsheer Open de openingen te bestuderen en verwarring te zaaien bij de krijgers van ons heldhaftige Tweede. Teamleider Jorrit besloot tot een strategische meesterzet om dit nadeel ongedaan te maken. De opstellingen van Jorrit zijn normaal gesproken al onnavolgbaar, maar er zit altijd een idee achter. Ditmaal werd het echter wel erg bont; ’t Paardje zou zeker niet kunnen vermoeden in welke opstelling we zouden spelen. Na een nauwkeurige analyse van eerdere bordnummers, prestaties en zwart/wit voorkeuren van zowel alle vast teamleden als invallers van De Raadsheer én ’t Paardje, was er maar 1 mogelijke volgorde. Deze volgorde maximaliseert de hoeveelheid zand in de ogen van de tegenstander en optimaliseert tegelijkertijd de verwachte prestaties. We zouden dit keer spelen op volgorde van… Rating!

De Knol stond er niet best voor. Onderaan in de poule met 1 schamel matchpuntje hebben ze elke ronde ongeveer 100 ratingpunten minder dan de overige tegenstanders uit de poule. Dat is inclusief een dikke 2100-speler. Dat betekent dat we dus op 1 bord sterk underrated zijn en op de overige borden een grote plus hebben. Dat zou te doen moeten zijn, maar er zijn katten die in het nauw rare sprongen kunnen maken. Het devies: gewoon lekker spelen, geen risico’s nemen en als het remise wordt, maakt een ander bord het wel af.

We speelden in Den Hoek met 3 teams thuis, wat zorgde voor een gezellige, edoch gespannen sfeer. Den Hoek hielp mee de spanning te bedwingen; ze hadden namelijk de biljarts dusdanig opgebouwd dat het leek of er een belangrijke biljartwedstrijd aan de gang zou gaan. Potentiële toeschouwers die van heinde en verre zouden aankomen om het degradatieduel te aanschouwen, zouden zeker denken dat we ergens anders speelden en het hazenpad kiezen. Daardoor konden wij ons dan weer op onze partijen focussen.

Richard hoefde dat niet lang te doen. Al in de opening zag ik tegenstander Dino Begic zijn loper tweemaal achter elkaar spelen, meestal geen teken van luxe. Dat was voor Richard het startsein om vol galop op zijn tegenstander af te gaan. De arme koning werd opgejaagd en al snel had Begic ‘t Paardje minder. Niet veel later was het eerste punt binnen. 1-0.

De volgende beslissing liet daarna wat langer op zich wachten. Jorrit kreeg een remise-aanbod in een stelling die daar ook best om vroeg. Hij liep een rondje, overlegde even met de teamleider en kreeg te horen dat hij moest doorspelen. Dat gebeurde nog wel wat zetten, maar het resultaat veranderde er niet door. 1½ – ½.

Jorrit had op dat moment natuurlijk het bord van Thijs ook al gezien. Wat Thijs dan weer niet gezien had, was de boodschap van Jorrit om gewoon lekker te spelen zonder al teveel risico. Hij zat op bord 2 en daardoor kon ik als buurman de partij goed volgen. Zowel Thijs als Peter Zwaan stelden de rokade behoorlijk lang uit, maar begonnen in plaats daarvan alvast aan de koningsaanval. Thijs leek wat initiatief te krijgen, tot Peter zijn dame offerde voor 2 stukken en behoorlijk wat initiatief. Dat zag er erg spectaculair uit, maar een echt winnend idee kan het nooit geweest zijn. Thijs wist het gevaar verder te neutraliseren door stukken af te ruilen en toen ook de 40^e zet op tijd behaald was, kon hij het punt binnentrekken. 2½ – ½.

Kort daarna moest de andere buurman van Thijs zich gewonnen geven. Mitchell speelde tegen de sterke Rene Krul en waar we er de afgelopen 2 rondes in slaagden om remise te houden tegen 2100, lukte dat nu niet. Mitchell kreeg de opening tegen die hij zelf met wit ook speelt, maar heeft geen idee wat je met zwart eigenlijk moet doen. Al snel kwam zijn koning onder vuur te staan en hoewel hij vasthoudend verdedigde, kon hij het tij niet keren. Krul hielp ’t Paardje terug in het zadel. 2½ – 1½.

Op dat moment zat ik zelf behoorlijk te verdedigen. Ik had vanuit de opening een pionnetje buit gemaakt en berekend dat ik een actievere stelling zou krijgen. Dat had ik mis. Jasper Willemsen kwam met een toren op de 7^e rij en dreigde er met een tweede te komen. Hij activeerde zijn lopers en zette me behoorlijk klem. De Madenaar kon waarschijnlijk remise afdwingen, maar ging in het teambelang voor de winst. Dat pakte verkeerd uit, ik kwam uit de verdrukking en kon met mijn zwarte koning richting f3 wandelen – tussen alle zwarte stukken door – alwaar hij hielp in de mataanval die nu niet meer te stoppen was. 3½ – 1½. Matchpoint!

En game, set and match door Roel. Lange tijd leek het behoorlijk gelijk op te gaan, maar Roel had wat initiatief. Het werd een partij als zoveulen. Het initiatief werd materiaal (een extra Paardje) en hoewel Daan Pals nog van alles probeerde, kon hij het niet meer redden. 4½ – 1½.

En dat was op het randje, want op de overige borden stonden we 4 pionnen achter, die eerlijk over de borden waren verdeeld. Toch bleven Luuk en Leo nog vechten en dat leverde voor Luuk resultaat op. Hij werd in het middenspel finaal zoek gespeeld door Rene Stadhouders, maar bouwde nog 1 naar, misselijk trucje in. En ja hoor, Stadhouders trapte erin en er verdween een volle toren van het bord. De rest was een koud kunstje. Nog niet helemaal bekomen van deze schwindel speelde de Madenaar nog erg lang door, maar het resultaat veranderde niet. 5½ – 1½.

Als allerlaatste was Leo klaar. Dat is ook wel eens anders geweest. Hij stond een pion achter en hij werd het verdedigen beu. Hij ging naar teamleider Jorrit: “remise is goed voor mij, toch?” “Jazeker Leo”, zei Jorrit. Waarop de Bredanaar antwoordde: “dan word jij niet blij van mijn volgende zet.” En dat klopte. Het was vooral Peter van den Hout die blij was met die zet. Er verdween nog een pion van het bord en later nog een. Toen het eindspel écht niet meer te houden was, zakte Leo dan toch door zijn hoeven. 5½ – 2½.

Hoe is het dan nu met die code rood? Ik zal man en paard noemen. We staan nu 9^e en kunnen niet meer zakken, maar waarschijnlijk nog wel stijgen als we zelf winnen. Er zijn in de hele vierde klasse 9 nummers 9, waarvan er 5 degraderen. Op dit moment staan we 3^e van deze nummers 9, waardoor we veilig zijn indien de competitie op dit moment zou worden gestopt. In die zin hebben we dus belang bij een nieuw soort Corona-virus, maar de volgende ronde is op 11 april, dus dat moet dan wel in de komende twee weken uitbreken. Van de andere nummers 9 is er 1 praktisch gedegradeerd. Twee spelen er nog tegen de nummer laatst en in de laatste ronde weet je sowieso niet of teams nog in hun sterkste opstelling spelen. Bij een overwinning zijn we zeker veilig, bij 4-4 waarschijnlijk ook en bij een verlies degraderen we waarschijnlijk, hoewel we dan zoveel mogelijk bordpunten moeten halen. Een jaar of 5 geleden hadden we een soortgelijke situatie, waarbij we na de laatste ronde in een rustig restaurant zaten in volle spanning. Na uren wachten (ook op ons eten, trouwens), bleek dat we op een half bordpunt waren gehandhaafd.

Nu spelen we de laatste ronde tegen de Pion, die 3 erg sterke spelers hebben, maar hun gemiddelde rating is maar iets hoger dan die van ons. Misschien lezen die leuke, sympathieke Pionnen dit artikel ook wel. Eigenlijk zou het best in hun belang zijn dat wij in deze klasse blijven; anders komt er immers misschien wel een Utrechts of Limburgs team voor terug en wordt de kans op een verre uitwedstrijd groter. Natuurlijk zitten ze daar niet op te wachten. Voor de volgende ronde kunnen ze in ieder geval een tot de tanden gewapend De Raadsheer verwachten. Het maakt niet uit hoe we de punten halen, als we ze maar halen. Of het nu gebeurt op zijn Richards of zijn Luuks, 4,5 is genoeg. We geven geen plusremises en strijden door tot we écht geen trucjes meer hebben die een toren afhandig kunnen maken. Lusten jullie trouwens een gratis biertje?