Broddelwerk (De Baronie 2 – De Raadsheer 1)

De vijfde ronde speelden we tegen het tweede team van de grootste vereniging van Breda. Zo’n 100 leden kent De Baronie inclusief jeugdspelers, in een stad van 150.000 inwoners. Dit respectabele ledenaantal is welhaast even groot als dat van De Raadsheer uit Zundert, een dorp van 21.612 inwoners (1 januari 2019).De Baronie speelt al jaren in bejaardentehuis Vredenbergh, de laatste stop voor het crematorium. Ze zijn hierheen verhuisd na grote consternatie van de leden; de helft van het team wilde immers slechts een trap naar beneden hoeven om te schaken, zodat ze naderhand ook maar één trap op hoefden om rustig op bed te gaan liggen. En zo geschiedde.

Normaal gesproken moet je, wanneer je verslagen maakt, een beetje uitkijken wat je zegt; de tegenstander leest vrijwel altijd mee en een ruzie is zo begonnen. Maar in dit geval maakt dat niet uit, want als je van Breda naar Zundert rijdt, is de batterij van je scootmobiel halverwege toch al leeg.

Gezien het feit dat de wedstrijd op 1 februari plaatsvond, traden we aan met het sterkste team so far dit jaar. We waren deze ratinglijst immers met z’n allen 64 punten gedaald, maar dankzij Richard en Mitchell toch ook 71 punten gestegen. En daarom speelden we met zowat 1 ratingpunt(!!) extra gemiddeld, oftewel een duizelingwekkende 0,00378%. Afgerond naar beneden nog wel. Daar kwam nog eens bij dat we vorig jaar De Baronie 1 in het hol van de leeuw knock-out hadden gekregen en we nu tegen het Tweede team mochten plaatsnemen. U begrijpt dat het De Baronie dun door de broek gleed. Sowieso zijn zij dit jaar elke wedstrijd gemiddeld 100 punten in het nadeel (en nu dus zelfs 101) en stonden nog stijver onderaan dan.. Afijn, verdraaid onderaan. Voor hen was dit dan ook een Gladiolus game, zoals Louis van Gaal zou zeggen. It is the death, or the gladiolas. Wanneer zij zouden winnen, zouden ze nog een Houdini-truc kunnen uithalen. Omdat wij van mening zijn dat De Baronie een aantal leuke spelers heeft, maar dan toch vooral als trainingsmateriaal voor opkomende talenten als Luuk van Dongen en Jan de Kort, wilden wij ze graag een niveautje dichter bij elkaar brengen. En passant had dat nog het voordeel dat we onze niet-al-te-florissante plaats op de ranglijst daarmee een behoorlijk eind richting veilige wateren zouden kunnen brengen. We konden ons dus geen fouten permitteren.

En dat bleek al snel toen Frans na al een stuk of 15 zetten met zijn paard de toren van Peter Severijnen van het bord af sloeg. Vorig jaar kwam hij een uur te laat binnen en verschalkte alsnog zijn tegenstander. Met een uur extra had hij dit keer geen enkele moeite de aanval af te slaan en in één moeite door zijn paard te redden en door te komen op de koningsstelling van zijn tegenstander. De arme witspeler restte niks anders dan de partij opgeven. 1-0.

Op bord 2 speelde dit keer Daan van Dongen en die gaf zijn tegenstander een partij Less, man! Vanuit de opening won hij een solide pionnetje, waar hij wel het initiatief even voor moest afstaan. Op zich geen probleem, behalve dat er een grote afruil kwam waarna er een truc voor de Bredanaar inzat. Dit kostte onze Daan een stuk en ik zag de partij al kantelen. Maar Daan bleef vechten, en vooral goede zetten doen. Dit leidde tot een lastig eindspel wat uiteindelijk remise gegeven werd. 1½-½.

De volgende die klaar was, was Richard. Hij heeft een uitgebreid verleden bij de Baronie en is nu overgestapt naar de leukste club van de regio. In zijn grote liefde Computerschaak is zijn verleden nog niet helemaal uitgewist, want de door hem ontwikkelde Fritzvariant heet The Baron. Hij speelde tegen zijn goede bekende Frank Vogelaar een moeilijke pot waarbij hij wat manoeuvreerde op de koningsstelling van zijn tegenstander. Het was erg lastig en dat bleek toen Frank een stukwinnende zet deed met 1 minuut op de klok en terloops uit pure spanning remise aanbood. Richard had hier zijn resterende 2 minuten niet voor nodig en accepteerde direct. 2-1.

Daarna was het de beurt aan John en ik zal maar een beetje aardig blijven om zijn ego niet verder de grond in te boren. 2-2.

Ik speelde zelf tegen Frank Creuels met de laagste rating van de hele 4e klasse en volgens mij ook nog de 2 daaronder. Dat bleek wel, want in de opening deed hij een paar zetten waarvan ik me serieus afvroeg of alles nog wel goed met hem ging. Toch was het echt een k*tstelling waar ik geen gebruik van kon maken. En om alles nog erger te maken, koos ik het verkeerde plan en kreeg een onomkeerbare aanval om m’n oren. Daar kwam vervolgens zoveel stoom uit, dat ik overwoog om per direct mijn lidmaatschap op te zeggen en de helft van mijn contributie terug te vragen aan mijn buurman Mitchell. Die dat verzoek na zo’n wanvertoning pertinent zou hebben afgewezen. 2-3.

En toen werd het toch wel heel spannend. We mochten hier absoluut niet verliezen. Niek en Jorrit stonden iets beter, Mitchell stond gelijkwaardig en had zojuist een remise-aanbod gekregen dat hij na een blik op mijn stelling direct weigerde. Credits voor het proberen voor Mitchell, maar toen blunderde hij met 1 minuut op de klok (zijn tegenstander Joost Rutten nog 6) en 15 zetten te spelen een stuk weg..

Jorrit zocht inmiddels een naar een winnende voortzetting om zijn eindspel met 3 pionnen, paard en loper om te zetten in winst tegen 4 pionnen en een toren. Niemand in de zaal wist of dit theoretisch gewonnen is, zeker gezien de verre randpion van zijn tegenstander Dick Straathof. Wel snel duidelijk was dat Jorrit na lang proberen in ieder geval niet het goede winstplan kon vinden. Zijn tegenstander kon de boel afruilen en er restte niks anders dan remise. 2½-3½ en we kunnen het wel vergeten.

Mitchell stond inmiddels op 1 minuut tegen 3 en onze koele kikker had een truc gevonden om met een koningsdreiging zijn stuk terug te winnen. Zijn tegenstander bood remise aan, maar Mitchell zag geen enkele aanleiding om aan te nemen. Dat was onterecht want het was volledig gelijk. Toch perste hij er 10 zetten later nog een truc uit, waarbij hij de dame van zijn tegenstander won! Een compleet onverwacht maar zeer welkom punt van onze held! 3½-3½!

Als allerlaatste was Niek nog bezig. Het Tweede en Derde hadden de eindscore al bereikt, hoewel wij een uur eerder begonnen waren, toen Niek nog probeerde zijn extra pion tot volle wasdom te brengen. Hierbij moest hij uitkijken voor eeuwig schaak van Matthijs van Merwijks dame in de gehavende koningsstelling van Niek, waarbij er zelfs de nodige matnetjes ontstonden. Elke aanvallende zet die hij deed om vooruit te komen, zat er het risico in van een hausse aan schaakjes. Uiteindelijk kon hij niet ver genoeg komen en tegelijkertijd zijn stukken goed houden en schaakjes eruit houden. Remise was het gevolg. 4-4.

Een teleurstellend resultaat tegen een mindere tegenstander. Met name door het absolute broddelwerk van bepaalde spelers die een lange terugweg naar Arnhem tegemoet hadden, hebben we verzuimd om afstand te nemen van de degradatieplekken. Het blijft hierdoor spannend tot het einde van de competitie. Maar ach, sommige dingen moet je niet willen veranderen.

 

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmailFacebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Een gedachte over “Broddelwerk (De Baronie 2 – De Raadsheer 1)

  1. De tijd terug naar Arnhem is tenminste nuttig besteed, puik verslag, je hebt van iets mins toch wat plus gemaakt Jeroen,
    hoewel ik voorlopig toch maar geen urn mee neem naar Vredenberg 😉
    groet Don Leo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *